|
|
 Jeroen Oelens stapte deze zomer aan boord van de Phoceana, een hagelnieuwe 60-voets spitsgatter. Met een gewicht van 1000 kilo per strekkende voet ervaart hij hoe het is om deze gewichtige dame aan de wind te laten lopen. Hieronder zijn ervaringen. |
|
Afgelopen zomer, niet gevaren zoals ik dat gewend was. Normaal ga ik met mijn zeilbootje het wad op, en vaar ik langs de kust. Zomer 2006 niet. Deze zomer had ik de kans om op te stappen op de ‘Phoceana’, een one off spitsgat zeiljacht van 60 voet. Een dag voor vertrek was ik aan boord om de volgende dag te vertrekken vanuit Hindeloopen.
Aan boord was er nog een dag om voorbereidingen te treffen voor vertrek. Boodschappen doen, water en brandstof tanken, de mast in om het zalinglicht te vervangen en natuurlijk alles zeevast zetten.
|
De volgende dag kwam als laatste schipper aan boord en ons drietal was compleet om de lijnen los te gooien en de haven van Hindeloopen te verlaten. Met onze 2,65 meter diepgang zijn we schuifelend over de bodem van het IJsselmeer naar Kornwerderzand gevaren. Hier konden we direct de sluis invaren, door de Afsluitdijk en eindelijk zaten we op het zoute water. We zijn boven de dijk langs gevaren, bij een zwakke zuid westelijke wind, dus op de motor. Rond een uur of zeven s’avonds konden we het zeegat van Den Helder verlaten en zaten we op zee. Gezien de wind zijn we eerst langs de Nederlandse kust naar beneden afgezakt. Nu direct al het kanaal oversteken zou ons later de mogelijkheid om te zeilen ontnemen, de voorspelling was dat de wind de komende nacht 180 graden zou ruimen.
Het was een rustige nacht op zee, rustige deining, en weinig scheepvaart in de buurt. Na een nacht op de motor te hebben gevaren zat de wind nog steeds in dezelfde hoek, nog steeds motoren dus.
|
De volgende dag hebben we heftige discussies aan boord, wat gaan we doen, langs de Engelse zuid kust en dan oversteken naar Cascais. Of steken we in een keer over naar noord Spanje en varen daar langs de kust naar beneden. Gelukkig zijn we met drie personen aan boord zodat we nooit met gelijkspel eindigen... Een heerlijke maaltijd van pasta bedaart ons gemoed weer wat. Met volle maag discusieer je toch een stuk rustiger! We praten weer rustig over alle voor- en nadelen van de alternatieven en besluiten unaniem toch eerst de zuid Engelse kust aan te doen. Deze avond voeren we langs de noord Franse kust, en de wind werd westelijk en nam iets toe. Tegen een uur of drie zaten we voor Calais en konden we oversteken naar Dover. Voor mij was dit een grote ervaring aangezien ik dit stuk zee nog nooit had bevaren. Tegen de ochtend kwamen we hier aan, in Dover. Nadat we het schip zoet gespoeld hadden zijn we de stad ingegaan voor “sight seeing Dover”.
Dover is een echte veerhavenstad, elke twintig minuten komt hier een veerboot aan of vertrekt. Om deze reden is de stad altijd erg afhankelijk geweest van de haven. Dit is allemaal te zien in het museum in het centrum. Deze avond ook nog lekker gegeten in een leuk restaurant aan de haven.
|
 De volgende ochtend verkregen we om kwart over negen toestemming om de haven te verlaten. We zwaaien nog een keer ten afscheid naar een denkbeeldige Vera Lynn en proberen nu eindelijk dat deuntje uit ons hoofd te krijgen...Dan zetten we koers richting het zuiden. Nog steeds is de koers die we willen varen niet bezeild, dus dat wordt weer een dag motoren. Tegen de avond nadat we heerlijk hadden gegeten- de kok aan boord had weer zijn beste beentje voor gezet- begon het langzaam donker te worden en onze koers westelijker. Dus we konden een stukje van ons grootzeil bijzetten. De motor bleef draaien, want met een koers van 30 graden aan de wind loopt een langkieler van 60 ton nog niet zo hard. Toch hadden we een snelheid van een knoop of negen op het log. Toen het eenmaal donker was kregen we al vlug de uiterton van The Solent in zicht en konden we een begin gaan maken met het aanlopen van deze rivier. Dit is werkelijk een prachtig vaargebied, met aan stuurboord hoge bergen en aan bakboord het prachtige
Isle of Wight. Hier heb je te maken met beroepsvaart, veerboten, en overdag ook vele zeiljachten. |
 Een leuk verhaal is dat we tegen het opkomen van de zon de Queen Mary II voorbij zagen varen. De nacht ervoor hadden we dit schip al horen roepen op de marifoon, wel leuk om te horen dat de kapitein op dit schip ook gewoon een collega schipper oproept die hij lang niet gesproken heeft. Maar van dichtbij is dit schip net een flatgebouw, elke hut heeft een eigen balkon, of beter dek. Verder is dit een van de weinige cruiseschepen die een blauwe romp heeft met goudkleurige letters, erg chique.
|
| Varend op The Solent moesten we een besluit nemen welke haven we aan zouden gaan lopen. Aan bakboord hadden we Cowes, een erg leuke stad, maar door de rest van de bemanning al eens bezocht. We kozen er dus voor de koers te verleggen naar stuurboord. Over stuurboord voeren we de rivier op en na een mijl direct weer stuurboord een riviertje op, deze ingang heeft bij laagwater een beperkte diepgang, uitkijken dus. Eenmaal binnen was het inmiddels een uur of acht in de ochtend. We hebben vastgemaakt aan een steiger midden in het water, geen verbinding met de wal dus. Toen we hier voor de wal lagen werd het tijd voor koffie. Zittend in de kuip en genietend van de koffie kwam de Engelse Bank holiday op gang. Bank holiday is een extra vrije maandag. Deze extra vrije dag in combinatie met mooi weer en je kunt natuurlijk niet anders dan het water op. In drie uur tijd voeren er zeker tweehonderd jachten langs onze steiger. Het is heel erg leuk om te zien hoe de Engelsen de watersport bedrijven. Het zijn jachten van de meest uiteenlopende soort. Groot en klein, oud en jong, motorjachten en zeiljachten. We hebben hier werkelijk drie uur zitten genieten van alles wat aan ons voorbij trok. Nadat dit feest voorbij was wilden we toch de stad Hamble wel eens zien, en hebben dus een watertaxi opgeroepen. Nog geen kwartier later kwam Mike in zijn knalroze boot aangescheurd. Mike heeft ons veilig naar het dorp gebracht, waar we erachter kwamen dat Hamble als dorp weinig voorstelt. Met moeite konden we nog een restaurantje opzoeken waar we in de avond zouden gaan eten. Eerst maar weer terug naar de boot, dus Mike weer opgebeld die ons zonder problemen terug bracht naar de ‘Phoceana’. Even schoonschip gemaakt en Mike weer opgeroepen. In het dorp lekker gegeten, maar tijdens het eten begonnen we ineens over de terugweg na te denken. We hadden in de loop ergens gelezen dat de taxi’s tot 9 uur zouden varen. Toch nog maar even naar de taxisteiger om te kijken, en inderdaad we waren te laat. Gelukkig was er een Engelse vrouw, die net door haar man af was gezet met een grote rubberboot. Mazzeltje voor ons dus, we waren er al vanuit gegaan dat we zouden moeten zwemmen. |
 De volgende ochtend besloten we weer uit te varen. Op de planning stond om naar Wheymouth te varen, ongeveer een zestig mijl. Wij The Solent weer op en dit werd de eerste dag dat we volledig gezeild hebben. Met een windkracht zeven was alles net bezeild. Grotendeels hebben we met vol tuig aan de wind gevaren, de snelheid was ook gemiddeld acht knoop door het water. Deze was een geweldige ervaring, om zo’n groot zeiljacht tot aan het potdeksel onder water te varen. In Wheymouth waren we dan ook ver voordat het donker werd. Net een mooie tijd om de pub in te lopen voor een aanleggertje. Daarna weer vlug aan boord voor een douche en om te eten. Voor het weerbericht nog even bij het havenkantoor geweest. Deze mensen zijn echt begaan met het lot van de zeiler, en doen ook alle moeite om ons van een goed weerbericht te voorzien, een havenmeester is rustig 20 minuten met je bezig, geweldig. We voeren dus uit, met het advies niet over de ondieptes te varen, want met halftij zou het daar niet uit te houden zijn.
Verder hebben we een goede tocht gezeild en kwamen rond een uur of negen aan in Dartmouth. Vlug een pizza gehaald nadat we langzij de ‘Baltic’ waren gegaan, het zusterschip van het onze. Natuurlijk was er genoeg om over te praten en werd het nog erg gezellig aan boord.
|
 Dartmouth zou het eindstation zijn voor Rob, die hier vervangen werd door Paul. Ook heeft het schip hier een aantal dagen stil gelegen, wat ons de gelegenheid gaf om inkopen te doen voor de oversteek over de golf. Een aantal dingen zoals een joon, motorolie, papier voor de navtex en een aantal andere kleine dingen hebben we hier kunnen bemachtigen. Maandag was de bemanning weer compleet en zijn we vertrokken voor de grote oversteek.
OVERSTEEK
Nadat we uit Dartmouth waren vertrokken zijn eerst nog een uur of tien de Engelse kust afgezakt, net niet tot Land’s end, nog alles varend op de motor. Bijna bij Land’s end besloten we toch maar een stukje van de kust weg te varen en kozen we voor een koers de oceaan op.
We hebben het wachtschema een beetje aangepast, drie uur op, zes uur slapen. Dit schema betekende dus dat je maar een wacht van drie uur per nacht loopt en eens per drie nachten twee wachten. Dit systeem werkt heel relaxed. Verder vliegen de dagen om, om negen uur wordt je wakker, en voor je het weet is het al weer tijd voor de lunch. En intussen hebben we niks anders gedaan dan logboek invullen, koffie drinken, muziek luisteren of lezen. Dit leventje hier in de Golf bevalt mij wel. ‘s Avonds hebben we weer een heerlijke maaltijd van onze scheepskok. Afwisselend eten we nassi, pasta met ham en prei, pasta met bolognesesaus, chicken tonight met rijst, en biefstukjes met aardappelen en groente. ‘s Avonds na het eten werd de afwas bij tourbeurt gedaan, en werd er koffie gezet. Na de koffie, om negen uur begon elke dag ons wachtsysteem. En gingen we, de ene dag eerder dan de andere naar bed.
De derde dag op zee, woensdag, konden we een zeil zetten. Dit was de eerste keer dat we de beloofde Portugese noord tegenkwamen. Deze blies ons met een knoop of zes op het log mooi een stuk de goede richting in, 200 graden. In totaal hebben we een uur of tien gezeild, en toen moesten we de motor weer starten in verband met opnieuw windstilte.
Tijdens het zeilen kwamen ook de eerste dolfijnen voor het schip, eerst een, daarna steeds meer, in de laatste groep zaten er zelfs een stuk of vijftien. We waren aan boord helemaal wild van die beesten, ze komen echt van alle kanten, en dan verzamelen ze zich voor het schip, met af en toe een kunstje. Later in de week vonden we het niet eens meer de moeite waard om naar het voorschip te lopen. Gek eigenlijk hoe snel je ergens aan went.
Achteraf is het natuurlijk uniek dat je op een vlakke Golf vaart, in ieder geval al bijzonder, maar dan ook nog eens tientallen dolfijnen om je schip. Een prachtige gelegenheid om foto’s te maken.
Verder hebben we weinig gezeild, de Portugese Noord was er wel, maar was nauwelijks sterk genoeg om onze zeilen vol te houden, bovendien gingen deze windstiltes gepaard met veel mist en slecht zicht. Vroeg in de vrijdagochtend kregen we het idee dat we bij ons einddoel waren, maar we zagen niks. Met de radar in een schaal van anderhalve mijl en de plotter op een grote schaal zouden we al midden in de havenhoofden zitten. Dat blijkt ook wel als we de branding op het strand horen, en de kerkklok horen luiden. Uiteindelijk lagen we veilig aan zes lijntjes in de box. Tijd voor een biertje.
|
 Dit was mijn eerste oversteek van 100 uur, het is heel leuk om te zien dat je zeeën van tijd hebt en dat de dagen ontzettend snel voorbij gaan. Eigenlijk tijd te kort.
Het is jammer dat we een relatief grote afstand op de motor hebben afgelegd, maar absoluut een super ervaring, mooi vaargebied, mooi schip en een leuk reisgezelschap.
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
